ไล่ตามความฝัน กับ ดูแลตัวเอง

ไล่ตามความฝัน กับ ดูแลตัวเอง

ก่อนหน้านี้ผมเคยเล่าถึงขั้วตรงข้าม (Polarity) ระหว่างความคล่องตัวกับความสร้างสรรค์ไปแล้ว

ครั้งนี้ผมมองว่า "การไล่ตามความฝัน" และ "การดูแลตัวเอง" (เปรียบเสมือน นักรบ กับ นักรัก) ก็เป็นแสงและเงาของกันและกันเช่นเดียวกัน

ข้อดีของการไล่ตามความฝัน (นักรบ)

การมุ่งมั่นไล่ตามความฝันนำไปสู่:

• การฝึกฝนที่เข้มข้น
• ความพยายามที่ไม่ลดละ
• อนาคตที่สดใส
• การเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง

ผลเสียของการไล่ตามความฝันที่มากเกินไป

หากตึงเกินไปจะทำให้เกิด:

• ความเหนื่อยล้าสะสม
• ภาวะหมดไฟ (Burnout)
• ทักษะที่ถดถอย จาก "ฟอร์มตก" ซ้ำ ๆ เพราะร่างกายและจิตใจล้าเกินไป

ข้อดีของการดูแลตัวเองและพักผ่อน (นักรัก)

การพักผ่อนอย่างมีคุณภาพนำไปสู่:

• ความผ่อนคลายอย่างแท้จริง
• การฟื้นฟู (Recovery) ทั้งร่างกายและจิตใจ
• พลังงานที่เต็มเปี่ยมพร้อมกลับไปสู้ใหม่

ผลเสียของการผ่อนคลายที่มากเกินไป

หากหย่อนเกินไปจะทำให้เกิด:

• ความรู้สึกไร้ค่า (เพราะขาดแรงขับเคลื่อน)
• ความกังวลจากงานที่ค้างคา
• การวางแผนชีวิตที่ทำไม่ได้จริง (ขาดวินัย)

แรงตึงระหว่างความสำเร็จและความสัมพันธ์

ในบริบทการทำงาน เราจะเห็นแรงตึงของสองแกนนี้ได้อย่างสม่ำเสมอ ถ้าเป็นองค์กรอิสระก็มักจะเน้นไปทางขั้วของ "นักรัก" เพราะผู้คนมาด้วยใจ ถ้าต้องเลือกระหว่าง "คนสำราญ" กับ "งานสำเร็จ" ก็ต้องดูแลคนไว้ก่อน ส่วนในบริบทขององค์กรเอกชน ก็จำเป็นต้องเน้น "ความสำเร็จ" เพราะทีมที่ไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลย ก็จะไม่มีทรัพยากรมาหล่อเลี้ยงและอยู่ต่อไปไม่ได้

ทั้งสองสิ่งต้องอยู่ร่วมกันจึงจะยั่งยืน ถ้าเอาแต่งานสำเร็จแต่ทุกคน Burnout ครอบครัวพัง หรือลาออกหมด งานก็เดินต่อไม่ได้ แต่ถ้าเอาแต่คนสำราญแล้วไม่เคยทำอะไรเสร็จเป็นชิ้นเป็นอัน ทรัพยากรที่มาหล่อเลี้ยงทีมก็จะค่อย ๆ เหือดหายไป และทีมนี้ก็จะรักษาคนเก่งที่มองหาความสำเร็จไว้ไม่ได้เช่นกัน

ในบริบทของตัวเราเองคนเดียว เราก็สัมผัสกับแรงตึงของสองขั้วนี้ได้เช่นกัน เราต้องเลือกว่าจะ "พักผ่อน" หรือ "ฝึกฝน" พักผ่อนมากเกินไปอนาคตก็อาจไม่สดใส แต่ถ้าตึงเกินไปเราก็จะมีเพียงอนาคตที่สดใส...ในแบบที่เราไม่อยากอยู่ตรงนั้นแล้ว ในการพักผ่อนมีการเติมพลัง การฟื้นฟู และการเยียวยา ส่วนในการฝึกฝนมีความพยายามและความสำเร็จรออยู่

ขั้วตรงข้าม (Polarity) ไม่ใช่ปัญหาที่ต้องแก้ ถ้าเราคิดจะแก้ เราจะติดอยู่ในวังวนของมันเรื่อยไป ขั้วตรงข้ามมีอยู่แล้วตามธรรมชาติ หน้าที่ของเราคือ "บริหารความตึงเครียด" เราจะเลือกทางสงบอย่างการหา "ทางสายกลาง" ให้เจอ เพื่อให้ชีวิตไม่แกว่งมาก หรือจะเลือกทางที่ท้าทายอย่างการ "โอบกอดขั้วตรงข้าม" เพื่อกอบโกยข้อดีของทั้งสองขั้วและลดผลกระทบจากข้อเสียของทั้งคู่ก็ได้ แต่ทางเลือกที่สองนั้นรักษาสมดุลให้ตรงเป๊ะได้ยากมาก เพราะสิ่งแวดล้อมรอบตัวเราผันเปลี่ยนเวียนแปรระหว่างสองขั้วนี้อยู่ตลอดเวลา

บทความที่เกี่ยวข้อง

ระเบียบ และ อิสรภาพ

พวกเราได้รับภาพนี้มาจากผู้มีพระคุณท่านหนึ่ง เธอแบ่งปันแรงบันดาลใจของภาพนี้ให้ผมทราบว่า ขวดแก้ว จากมุมของผู้ปกครองเป็นเหมือนกรอบที่วางเอาไว้เพื่อปกป้องหมีน้อยจากภยันตรายต่าง ๆ ภายนอก ขณะที่จากมุมของหมีน้อยมันเป็นเหมือนกรงขังไม่ให้เค้าออกไปโลดเล่นเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ผมมองอิสรภาพและระเบี

Odd-eChokchai

โอบกอดขั้วตรงข้าม

สัญลักษณ์ที่เป็นที่นิยมสำหรับเต๋าคือสัญลักษณ์หยินหยาง เพราะในความมืดมีความสว่าง และในความสว่างก็มีความมืด ทำให้นึกถึงช่วงต้นของเต๋าบทที่สอง Under heaven all can see beauty as beauty only because there is ugliness. All can know good as

Odd-eChokchai